Yorgunluğun Acısı


Yazımız en son 18 Mayıs 2014 tarihinde güncellenmiş ve 68 defa okunmuş.

Durgunluk, son haddinde yalnızlık, verdiği sıfat, kattıkları ve aldıkları. Hepsini bir kenara bırakıyor, yelken açıyorum çok uzaklara..

Eskiden severdim seni, senle beraberkense beni. Ama şimdi görüyorsun, yalnız yürüyor ayaklarım. Boynumda ilmik, nereye baksam karanlıktayım. Beni çaldığın günden beri, soysuz yalnızlıklara köle mısralarla sevişiyorum..

Git gide bastırıyor yağmur, kumdan kaleler var çöllerimin kıyılarında. Bir serap, bir rüya görüyorum sonra. O denli soğudum kâbuslarımdan.

Ne kadar oldu seni göreli? Ne zamandır umurumda değil bu dünyanın kalanı, gideni? Yemin ederim ki ağlatmak değil niyetim; zaten durmuyor şu gözümdekiler. Bir de seni ekleyemem, senli hıçkırıkları katıp süremem namlusuna, geçmiş ve geleceğin sızıp kaldığı o lânet yerde..