Sevebilmeli


Yazımız en son 4 Ekim 2014 tarihinde güncellenmiş ve 212 defa okunmuş.

Sevebilmeli..
 
Ne güzeldi hayal edebilmenin verdiği güç
Bir nefes önce, daha şuramdaydın, yanı başımda
Bana öyle bir bakışın vardı ki,
Saç baş yolduruyordu, tabiata meydan okurcasına
Ne güzeldi, daha şimdi buradaydın..
 

 
İnsan sevebilmeli diyorum kaldırım taşlarında otururken
Henüz gökyüzünün adı gökyüzü olmamışken,
Ve daha isim bulunmamışken yemyeşil yapraklara
Ne ilk, ne de sonbahar birilerince bilinmezken
Ben, saçını okşadığımda ad vermeli,
Ant içmeli ırmaklar sessizce bulutları süzerken
Karanlık odalarda, sessizce okşadığın çocuk masumiyetine,
Endişeyle karşılık vermeliydi elleri, geleceği düşlerken..
Sırtüstü uzanmış, tavana çakılı kalmışken gözlerim,
Başımı sola çevirdiğimde ‘ah evlat’ diyebilmeliyim,
Gülümsenebilmeli, gülümseyebilmeliyim.
Gülleri boş verip; seni sevebilmeliyim..
 
Hani balığa gidebilmeli ara sıra insan
Sevebilmeli diyorum, oltaya gelmeyi
Bahçeler boyu papatya yapraklarını okşayabilmeyi
Bilinmeyen bir yerde, unutulmuş zamanın birinde,
Zambakların bile dili tutulmuşken,
Sana bakabilmeyi sevmeli, seni sevmeli..
İnsanlık yeni var olmuş, etrafta kimsecikler yokken,
Seni düşleyebilmeli,
Umut nedir öğrenebilmeli koca gezegenden.
 
O uzun saçların, yüzüme dökülmeli
Ve dalgalanmalı bir bayrak misali,
Teninin arifesinde, o günün ertesinde sızmalı sabaha
Kaldırım taşları üşütmemeli, anlıyorsun biliyorum
Daha demin buradaydın, şimdi daha; yanı başımda
Biliyorum; korkmuyorsun merhaba demekten
Elveda demedin daha..
 
Fatih M. BAŞARAN